X
تبلیغات
رایتل

هبوط

مرا کسی نساخت٬ خدا ساخت. نه آنچنان که «کسی میخواست»٬ که من کسی نداشتم. کسم خدا بود٬ کس بی کسان.

به تماشا سوگند 

وبه آغاز کلام  

وبه پرواز کبوتر از ذهن

واژه ای در قفس است . 

حرف هایم مثل یک تکه چمن روشن بود .  

من به آنان گفتم : 

آفتابی لب درگاه شماست  

که اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد . 

وبه آنان گفتم : 

سنگ آرایش کوهستان نیست  

همچنانی که فلز زیوری نیست به اندام کلنگ . 

در کف دست زمین گوهر ناپیدایی است

که رسولان همه از تابش آن خیره شدند. 

پی گوهر باشید. 

لحظه ها را به چراگاه رسالت ببرید. 

من به آنان گفتم : 

هر که در حافظه چوب ببیندباغی 

صورتش در وزش بیشه ی شور ابدی خواهد ماند . 

هر که با مرغ هوا دوست شود 

خوابش آرام ترین خواب جهان خواهدبود.

سهراب

نوشته شده در دوشنبه 12 بهمن 1388ساعت 11:36 ق.ظ توسط محمدمهین خاکی| 3 نظر|

Design By : Night Melody